جهت دسترسی به کاربرگه ی زیر، از این لینک استفاده کنید. http://dl.pgu.ac.ir/handle/Hannan/187152
Title: بررسی آزمایشگاهی اثر کاهش دهنده‌های نقطه ریزش نفت، مدل‌سازی ترمودینامیکی و هیدرودینامیکی رسوب واکس در خطوط انتقال نفت و میعانات تثبیت شده
Authors: مجتبی منصورپور
Keywords: رسوب واکس، رئولوژی، دمای تشکیل واکس، مدلسازی ترمودینامیکی، مدلسازی هیدرودینامیکی، ستاپ انگشتی سرد
Issue Date: 1397
Abstract: یکی از مشکلات جدی در تولید و انتقال نفت خام و میعانات گازی، تشکیل واکس و رسوب آن در خطوط لوله انتقال می¬باشد که باعث کاهش سطح مقطع مؤثر لوله و همچنین افزایش افت فشار جریان می¬شود. به همین منظور، انتقال تضمینی جریان به تاسیسات خشکی، یکی از مسائل مهم در صنایع نفت می¬باشد. این تحقیق مشتمل بر دو بخش مطالعات مدلسازی و آزمایشگاهی می باشد. در بخش آزمایشگاهی از ستاپ انگشتی سرد برای بررسی اثر پارامترهای مختلف موثر بر میزان رسوب واکس استفاده شد. همچنین از ویسکومتر و آنالیز گرمایی روبشی تفاضلی جهت اندازه گیری دمای تشکیل واکس نمونه¬های مختلف نفت ایران و اثر ممانعت کننده های مختلف شیمیایی بر این دما استفاده شد. همچنین با استفاده از رئومتر آنتون پار و استفاده از نانوذرات سیلیس و خاک رس و همچنین دی سولفید اویل، رفتار رئولوژیکی نفت واکس دار بررسی گردید و غلظت بهینه هر نانوهیبرید جهت بهبود خواص رئولوژیکی نفت پیشنهاد گردید. دی سولفید اویل از پسماندهای پالایشگاههای گازی بوده که در این رساله با انجام آزمایش¬های مختلف بر روی این ماده، امکان استفاده از آن جهت پیشگیری از رسوب واکس مورد بررسی قرار گرفت. در بخش مدلسازی ترمودینامیکی، مدلی بر پایه جامد چندگانه ارائه گردید. روابطی برای خواص ذوب اجزای پارافینی، نفتنی و آروماتیکی پیشنهاد گردید. همچنین در بخش مدلسازی هیدرودینامیکی رسوب واکس، مدلی برای پیش بینی ضخامت رسوب واکس ارائه گردید و از حل عددی معادلات پیوستگی انتقال حرارت و جرم، پروفیل دما و غلظت بدست آمد. سرعت تشکیل مولکول های واکس در این مدل اضافه شد. نتایج نشان داد که دی سولفید اویل دارای پتانسیل خوبی جهت کاهش دمای تشکیل واکس بود. علاوه بر این، قدرت لایه ژلاتینی رسوب نموده با افزایش دی سولفید اویل به طور قابل توجهی کاهش یافت. با افزایش ppm 800 دی سولفید اویل به نفت واکس¬دار، کشش سطحی از 6/24 به N/m1/23 کاهش یافت و گرانروی مخلوط نفتی بیش از 15/90 درصد کمتر شد. نتایج این پژوهش نشان داد که مخلوط کلروفرم – اتیلن وینیل استات – تولوئن به ترتیب با غلظت 30-40-30 درصد وزنی دارای بهترین عملکرد جهت کاهش دمای تشکیل واکس بود و سپس مخلوطهای استون – اتیلن وینیل استات – تولوئن، پارازایلن – اتیلن وینیل استات – تولوئن و دی سولفید اویل – اتیلن وینیل استات – تولوئن در رده های بعدی قرار گرفتند. با افزایش اختلاف دمای بین نفت و جداره لوله با دمای ثابت، افزایش تلاطم جریان و افزایش بازدارنده اتیلن وینیل استات از میزان رسوب واکس کاسته شد. نتایج آزمایشهای رئومتری نشان داد که نانوهیبرید سیلیس نسبت به نانوهیبرید خاک رس، اتیلن وینیل استات و دی سولفید اویل دارای اثر بهتری بر رئولوژی نفت واکس دار بود.
URI: http://dl.pgu.ac.ir/handle/Hannan/187152
Type Of Material: پایان‌نامه فارسی
Appears in Collections:Chemical Engineering مهندسی شیمی

Files in This Item:
File SizeFormat 
Mojtaba mansourpoor.pdf6.72 MBAdobe PDFDownload


تمامی کاربرگه ها در کتابخانه ی دیجیتال حنان به صورت کامل محافظت می شوند.